Fluiten

Fluiten

‘Zie je er tegen op?’ Als in een reflex antwoordt hij ‘neuhh’. We kijken elkaar wat langer aan. ‘Als tegen een berg, maar dat zeg je toch niet? Ik kan als volwassen vent moeilijk gaan vertellen dat ik bang ben. Dit soort operaties doen ze aan de lopende band.’ ‘Maar morgen voor het eerst bij jou.’ ‘Zeg, jij kwam toch op bezoek om mij een beetje moed in te spreken?’

Nu het hoge woord eruit was, voelde hij ruimte om wat meer te vertellen. Hoe hij als jongen bang was geweest in het donker. Een oom had het waarschijnlijk aan hem gezien, want die gaf ongevraagd het advies om, als je in het donker moest wachten, een liedje te gaan fluiten. Het werkte nog ook, alsof je over een drempel kwam.

‘Zingen helpt ook’, zo deelde ik uit eigen ervaring. ‘Als een opening in allerlei benauwdheid. Er komt ruimte in die ene gedachte dat het niet lukt, of mis kan gaan. Zing bijvoorbeeld van vertrouwen. Zo oefen je jezelf in het hervinden van moed. Ik heb die tip van anderen meegekregen. Iemand zei dat als je een Bijbel in het midden open doet je daar met reden liederen vindt. In het hart van het verhaal over God en mensen staan liederen om eerlijk te zijn over wat je nodig hebt.’ Willem Barnard, dichter en Bijbelgeleerde, schreef in een gedicht:

“(…) Zingen, dat doe je niet uit volle borst, –
je zingt inademend, omdat je leeg bent,
tegen de eenzaamheid in zing je, tegen het ‘nee’,
je zingt zoals je drinkt: van dorst.

Het lied is daar wanneer ik nergens ben,
komt naar mij toe als een gezant van verre,
het neemt me op in het gezang der sterren,
het spreekt een taal die ik van-zelf niet ken. (…)”

‘Wat zou er gebeuren als wij hier gingen zingen? Ik denk dat er al snel iemand komt vragen of het allemaal goed gaat. Of ik misschien een tabletje wil om te slapen.’

‘Of ze komen langs om mee te zingen. Hier heb ik wat woorden voor je, een lied in het donker. Als je goed luistert hoor je dat ik het thuis met je mee zing.’

ds. Michiel de Zeeuw