Interview met pastor mevrouw Mieke Zwart


"Ik ben een spekkoper "

Ze voelt zich een geluksvogel. Pastor Mieke Zwart is druk bezig met pastoraal werk, vorming en toerusting, soms ook met het voorbereiden van diensten. Het is een parttime baan, maar als je werk je hobby is, gaan er al gauw meer uurtjes in zitten. “Ik vind het een kadootje dat ik dit werk gekregen heb. Leuke gemeente, fijne mensen om mee te werken. Ja, ik voel me echt een spekkoper.”

Ze werkt al weer sinds 2000 in Dordrecht. Haar kerkelijke loopbaan begon in de Stefanuskerk, waarna de Stadspolders volgden en nu is ze al weer heel wat jaren in de wijkgemeente van de Wilhelminakerk.
Op haar 46ste begon ze aan een studie theologie. De kinderen waren de deur uit en theologie was altijd al haar hobby geweest. Vroeger las ze er al veel boeken over en in de jaren ’80 deed ze een cursus theologie voor gemeenteleden.
Daarna deed ze er nog een studie filosofie bij de LOI bij. Mieke: “Ik heb altijd van mijn studie genoten. Ik vond bijna alle vakken leuk. Als ik tien jaar eerder was begonnen, dan was ik nog naar de universiteit gegaan.”

Ook in de Wilhelminakerk gaat ze wel eens een enkele keer voor, in de veertigdagentijd of bij een cantatedienst. Daarnaast leidt ze in het ziekenhuisdiensten of gaat ze voor in oecumenische diensten. “Ik vind het uitdagend, wat ga ik zeggen, wat wil ik overbrengen? Dat vind ik heerlijk om daar een hele dag mee bezig te zijn.
Een preek opbouwen kost veel tijd.” Een belangrijk onderdeel van haar werk is het afleggen van bezoeken. Met ongeveer 300 adressen, kan ze niet iedereen ieder jaar be zoeken. Mieke: “Ik zeg altijd, als er iets is, bel me dan.” Meestal is er inderdaad een aanleiding, zoals ziekte, sterfte of rouwverwerking. Daarnaast zijn er ook andere meer gelukkige omstandigheden, zoals geboortes, waarbij ze mensen bezoekt. “Natuurlijk heb je soms wel eens situaties waar je geen raad mee weet.

Als ik overvallen word door dat machteloze gevoel, dan steek ik een kaars op en bid. Bij iedereen komt een moment waarop je denkt: ‘Ja, dat zijn mooie woorden, maar wat betekent deze situatie nou voor mij?’ Bij mensen die gaan sterven, daar leer je vaak zo veel van. Vaak heb je dan eigenlijk de mooiste gesprekken. Je komt dichtbij mensen. Je hoeft eigenlijk niet zo veel te zeggen. Zij moeten zelf die weg gaan en ik ben blij dat ik een stukje met hen mee mag lopen. Dat mensen dat vertrouwen met je delen. Dat is zo mooi. Ik ben ook soms verbaasd om te zien hoe mensen reageren. Die verscheidenheid is heel mooi.” Bij Mieke overheerst het positieve. Zelfs over het feit dat het steeds moeilijker wordt om ambtsdragers te vinden, ziet ze een positieve kant. “Het onderlinge pastoraat wordt belangrijker. Gemeenteleden moeten omzien naar elkaar. We zitten in een overgangsfase met de nieuwe opzet van het pastoraat. Dat is leuk, dat moet nog een beetje gevormd worden.”
Het kringwerk, de gespreksgroep, de vragen die er uit voort komen, vereisen ook de nodige tijd. “Het voorbereiden vind ik heel leuk, dan kom ik toe aan die verdieping. Het is een beroep dat altijd uitdaagt. Je bent altijd bezig.”

Het interview vindt plaats aan de vooravond van de vertoning van de film van Geert Wilders. Als ambitie formuleert ze dat ze graag contacten op zou willen bouwen met moslimvrouwen. “Dat vind ik belangrijk. Praat met elkaar, zoek elkaar op. Verschillen zijn vaak niet zo bedreigend. Het is belangrijk dat we wegen zoeken om goed samen te leven.”

(gemeenteblad Wilvaardig, nr. 13 van 20 april 2008)