zondag 11 januari 2026

Kerkdienst, Marriette Pullen

Vandaag lezen we het verhaal van de doop van Jezus.

De neefs komen bij elkaar. Johannes en Jezus. Beiden inmiddels volwassen mannen. Beiden leven het leven dat al vóór hun geboorte voorzegd en bepaald was: Johannes, de doper, de eenzelvige figuur in zijn ruw gesponnen kleed. Geroepen om een volk op te roepen tot berouw en bekering, onpopulaire woorden. Een man die ons nog het meest doet denken aan de boeteprofeten uit het Oude Testament. Johannes die de mensen vertelt dat nu eindelijk de vervulling van de oude belofte is waar geworden. De Messias is gekomen!

Er breekt een nieuwe tijd aan en de mensen moeten veranderen. En hij doopt degenen, bij wie zijn woorden landen.

Maar wat een timing: de Messiasverwachting, die zozeer de identiteit van dit volk bepaalde, was vooral een theoretisch credo geworden. Niemand zat meer op de vervulling te wachten, zeker de religieuze elite niet.

En dan is Hij daar: Jezus. De man die claimt het te zijn: de Messias. Hoe zullen deze twee, Jezus en Johannes zich tot elkaar verhouden hebben? Is er de herkenning van elkaars roeping?

Als dat zo is begrijpt Johannes het niet. Deze Jezus, de van God gezondene, hoeft toch helemaal niet gedoopt te worden? We gaan er deze zondag over nadenken: hoe Jezus’ doop als het ware een spiegelbeeld is van zijn dood. En hoe dat ons perspectief voorgoed heeft veranderd.

Marriëtte Pullen